ผมกับแม่ความเห็นไม่ค่อยตรงกันก็จริงอยู่
แต่เมื่อไม่นานมานี้
ผมรู้สึกว่า "แม่" อายุเยอะมากแล้ว
และผมก็รู้สึกว่าแม่ก็รักผมมากเหมือนกัน
ที่ผมรู้สึกแบบนั้นเป็นเพราะ
ครั้งนึงที่ผมได้ไปตรวจสุขภาพที่ รพ.
ผลที่ปรากฏออกมาคือ ผมเม็ดเลือดเล็ก
แต่ยังไม่มีเรื่อง ความซีด
ตอนนั้นแม่ยังอยู่ที่ต่างประเทศอยู่
แม่โทรมาที่บ้านพอดี
พี่ผมบอกแม่ไปว่า ผมเม็ดเลือดเล็ก
แม่ตกใจมาก...แล้วรีบเรียกผมไปพูดโทรศัพท์
แม่บอก ให้ผมกินเยอะหน่อย อย่าขี้เหนียว {-_-'}
ผมได้แต่รับคำแม่ว่า "คับ คับ"
แม่ถามต่อว่า
แล้วต้องทำยังไง
ผมบอกแม่ว่า "หมอบอกให้กินผักใบเขียว กะ ตับ เยอะๆ"
แม่ "เอ้อๆ ...แล้วก็ต้องกินตามที่หมอบอกนะ"
ผมยังคงรับคำแม่ด้วยคำเดิม "คับ คับ"
แม่ "นะลูก...เดี๋ยวแม่จะกลับไปทำกับข้าวให้กิน"
ผมจำได้เลย น้ำเสียงที่แม่พูดวันนั้น
มันเป็นน้ำเสียงของผู้หญิงคนนึงที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วง
วันที่แม่กลับมา
วันแรกแม่ยังเหนื่อยอยู่ เพราะนั่งเครื่องบินนานมาก
แต่วันต่อมา แม่เริ่มลงมือทำกับข้าวให้ผมกิน
ของที่แม่ทำให้กินคือ ตับทอดกระเทียม
ผมไม่รู้เหมือนกันว่าแม่ทำยังไง ตับมันถึงไม่ขม ไม่มีกลิ่นที่ผมไม่ชอบ
และวันต่อๆ มา ก็ตามมาด้วยเมนูผักใบเขียวต่างๆ นานา
น้ำพริกนู่น นี่ นั่น โน่น เต็มไปหมด
ทำหมดทำเป็นเครื่องจิ้มให้ผม
แม่ลวกผักหลายชนิด แม่รวมผักสดล้างสะอาดแช่เย็นให้ผม
เพียงสิ่งที่แม่ทำให้ผม เพียงแค่น้ำเสียงที่คุยโทรศัพท์กัน
แค่นี้ผมก็รู้ว่า แม่รักผม
ผมไม่สนว่า แม่จะรักผมแค่ไหน
แค่ผมรู้ว่า แม่รักผม ก็พอแล้ว {^-^}
จากเรื่องทั้งหมดแค่นั้น ผมก็ตัดสินใจว่า
ต่อไปผมจะยอมตามใจแม่บ้างก็แล้วกัน
อาจจะไม่ทั้งหมด แต่ผมก็จะพยายามทำมัน
ผมจะยอมขัดใจตัวเองบ้าง เพื่อให้แม่สบายใจ
ผมจะยอมเก็บเสื้อผ้าทั้งหลาย ทั้งแหล่ ที่แม่ไม่ชอบ
ผมจะพยายามกลับบ้านไปให้เร็วขึ้น
ผมจะคอยโทรไปคุยกับแม่บ้าง ถึงแม้ว่าจะอยู่ในเวลางาน
และ...ถึงแม้จะไม่ใช่วันที่มีประชุม
แต่...ผมก็จะใส่เสื้อเชิ้ตที่แม่ซื้อให้ {^-^}
ทั้งหมดเพื่อแม่นะครับ
